„Każda matka i ojciec mogą być empatyczni tylko w tym obszarze, w którym uwolnili się od swego dzieciństwa, i muszą reagować brakiem empatii, jeśli na skutek wyparcia swego losu dźwigają niewidzialne łańcuchy.”

Alice Miller

Twoje dziecko jest głośne w miejscach publicznych, wścieka się w sklepie, kiedy nie chcesz mu czegoś kupić, a może głośno przeklina, kiedy prosisz go o posprzątanie swojego pokoju? Różnorodne zachowania przejawiane przez dzieci wzbudzają obawę, bunt, strach, albo złość. Jak sobie radzić z trudnymi zachowaniami dzieci i kiedy to jeszcze norma, a kiedy powinniśmy zacząć się martwić? Nie ma jednej normy dotyczącej zachowania dzieci.

Dane zachowanie może być typowe dla nastolatka, a niespotykane u dzieci w wieku młodszym szkolnym. Wszystko zależy od wieku, momentu rozwoju, w jakim obserwujemy dane zachowanie. Wpływ na nie mają dojrzałość, temperament, stan emocjonalny, jak i środowisko, w jakim wychowuje się dziecko. Normalne zachowanie to zazwyczaj takie, które kulturowo i rozwojowo są odpowiednie. Może być typowe, nawet jeśli nie spełnia społecznych standardów lub oczekiwań, jednak jest związane z wiekiem i nie jest szkodliwe zarówno dla dziecka jak i otoczenia.

Kiedy można dostrzec problem? Kiedy dziecko lub nastolatek z CD ma poważne trudności z opanowaniem i przestrzeganiem zasad moralnych oraz zachowaniem się w sposób akceptowany społecznie. Nie uznaje autorytetu dorosłych, nie respektuje podstawowych reguł życia społecznego, przejawia zachowanie agresywne, które zagraża zdrowiu fizycznemu innych osób, często niszczy przedmioty stanowiące jego własność, jak również należące do innych, okłamuje, kradnie, wychodzi z domu i nie dociera do szkoły, zdarzają mu się także ucieczki w nieznane na okres dłuższy niż kilka godzin. Przez innych oceniane jest raczej jako chuligańskie, zbuntowane niż jako chore czy zaburzone umysłowo, choć na pewno wymagające pomocy.

Specjalistyczna pomoc

Oferujemy pomoc psychologiczną i pedagogiczną z udziałem profesjonalnej kadry pedagogów i psychologów, która obejmuje cały system, w którym wzrasta dziecko lub nastolatek, a zatem rodzinę, szkołę oraz oczywiście rodziców lub osobę sprawiającą problemy wychowawcze. Podejście systemowe w połączeniu z elementami terapii poznawczo-behawioralnej zawiera wiele rodzajów oddziaływań.

Terapia dziecka z ukierunkowana jest na rozwój i kształcenie podstawowych umiejętności psychospołecznych, zdolności do samokontroli oraz przyjaznych sposobów prowadzenia komunikacji. Ma na celu rozwijanie zachowań adaptacyjnych oraz opanowanie technik kontroli własnych emocji, a także umiejętności ich identyfikacji i świadomości ich źródeł.

Interwencja rodzinna polega przede wszystkim na udzieleniu rodzicom wsparcia z powodu zakłóceń w funkcjonowaniu systemu, w którym dziecko z zaburzeniami zachowania często stanowi najsłabsze ogniwo. Pomoc rodzicom w rozwiązaniu ich osobistych problemów jest niejednokrotnie jednym z pierwszych zadań terapeutycznych. Ponadto w ramach terapii behawioralnej są oni wyposażani w wiedzę i umiejętności stosowania skutecznych metod wychowawczych, efektywnej komunikacji z dzieckiem oraz strategii negocjacyjnych, przydatnych w rozwiązywaniu wielu problemów.

Należy pamiętać, iż terapia zaburzeń zachowania jest długotrwała, a efekty nie pojawiają się natychmiast. Fundamentem i ogromnym krokiem milowym zarazem, jest zbudowanie więzi i zdobycie zaufania młodego człowieka, a także otoczenie go miłością.